مگذار مگذر

دلـگـیـــر دلـگـیــــرم مـــرا مـگـــذار و مـگـــذر

از غصـه مـی‌مـیــرم مـــرا مـگـــذار و مـگـــذر

بـا پـای از ره مـانــده در ایـن دشــت تــب‌دار

ای وای مـی‌مـیــرم مـــرا مـگـــذار و مـگـــذر

سـوگنــد بر چشمـت که از تـو تــا دم مــرگ

دل بــر نمـی‌گیـــرم مـــرا مـگـــذار و مـگـــذر

بالله که غیر از جرم عاشق بودن ای دوست

بی‌جـرم و تقصیــرم مـــرا مـگـــذار و مـگـــذر

بـا شـهـپــر انـدیـشـــه دنـیـــــا گــردم امـــا

در بـنــد تـقــدیـــرم مـــرا مـگـــذار و مـگـــذر

آشــفـــتـــه تــر ز آشـفــتـــگـــــان روزگـــارم

از غــم بـه زنـجـیـرم مـــرا مـگـــذار و مـگـــذر

 یدالله عاطفی

/ 1 نظر / 10 بازدید
خودم!

بگذاریـد و بگذریـد، ببینیـد و دل مبندیـد چشـم بیندازیـد و دل مبازیـد دیـر یا زود بایـد گذاشـت و گذشـت . . . « امـام علــی (ع)»