بعد از گاهی، دل نامه

نمی دانم چه می خواهد که باید اینطوری باشد... رام رام... سر بزیر و آرام... با کمی بغض و گریه های یواشکی و دل تنگی و آه... آه از این خواستنها... این دل بازی اش گرفته انگار امشب... یاد بازیهای کودکانه که تا میسوخت می گفت باشه دوباره دوباره... و همه چیز بدون هیچ دردی دوباره شروع میشد... بازیش که می گیرد دوباره میسوزد، گاهی هم پوز خندی این چهره درهم را زیرورو میکند... 

همانطور که میبینی بدنت بزرگ می شود و عقل کل میشوی به خیالت...، دلت کوچک و کوچک تر میشود... با یک لیوان دل تنگی پُر پُر میشود... 

حالا این همه دلتنگی و این دل لیوانی باید مدام مهمان بازی کنند... هربار به یاد کسی و جایی... میدانم یک روز ... یک روووز این دل لیوانی میشکند... و من دستم را هنگام جمع کردن خورده ریزهایش میبرم... بدجور هم میبرم...

این ملال های تکراری و وقت گذاریهای بی ملال آزرده خاطرم میکند... دل لیوانی من، دیر گاهی است که ترک برداشته... به تلنگر نگاه های دلتنگ یک زن و به وسعت خاطرات رفته... که مبدا هر خاطره ای عشق است.... که بعد از آن وسعت درک زندگی مدام گسترده میشود...

بدون آنکه بفهمی ... روزی میرسد که میبینی چندین و چند سال از مبدا خاطراتت فقط عشقی مانده... و تو هیچ! و تو دستی از پیش نبردی و در خاطرات و دل تنگت گیر کردی... 

روزی بود که دل دریا داشتیم... اما امروز در کوچکترین دل دنیا چیزی جز چند قطره اراده و عزیمت نیست و من...

                                   شرمگینم...

                                                  شرمگین...

                                                                                                       الف.میم

/ 1 نظر / 21 بازدید
فریاد

دل شکستن لیاقت میخواهد انگشت بریدن لیاقت میخواهد همانقدر که تلنگر خوردن به نگاه گرم یک زن نشان لیاقت عشق :)