...دل نامه

 این مثنوی حدیث پریشانی من است       

 بشنو که سوگنامه ی ویرانی من است         

امشب نه اینکه شام غریبان گرفته ام

  بلکه به یمن آمدنت جان گرفته ام                                                                    

گفتی غزل بگو ، غزلم شور و حال مرد

بعد از تو حس شعر فنا شد خیال مرد                                                                  

گفتم مرو که تیره شود زندگانیم

با رفتنت به خاک سیه می نشانیم                                                                  

گفتی زمین مجال رسیدن نمی دهد

بر چشم باز فرصت دیدن نمی دهد                                                                 

وقتی نقاب محور یک رنگ بودن است

معیار مهرورزیمان سنگ بودن است                                                                

دیگر چه جای دلخوشی و عشق بازی است؟

اصلا کدام احمق از این عشق راضی است؟                                                          

این عشق نیست فاجعه قرن آهن است

من بودنی که عاقبتش ، نیست بودن است

حالا به حرفهای غریبت رسیده ام

فهمیده ام که خوب تو را بد شنیده ام                                                                

حق با تو بود از غم غربت شکسته ام

بگذار صادقانه بگویم ، که خسته ام                                                                 

بیزارم از تمام رفیقان نا رفیق

اینها چقدر فاصله دارند تا رفیق                                                                  

من را به ابتذال نبودن کشانده اند

روح مرا به مسند پوچی نشانده اند                                                                

تا این برادران ریاکار زنده اند

این گرگ سیرتان جفاکار، زنده اند                                                                 

یعقوب درد میکشد و کور میشود

یوسف همیشه وصله ناجور میشود                                                                

اینجا نقاب شیر به کفتار میزنند

منصور را هر آینه بر دار میزنند                                                                  

اینجا کسی برای کسی کس نمی شود

حتی عقاب در خور کرکس نمی شود                                                              

جایی که سهم مرد به جز تازیانه نیست

حق با تو بود ماندنمان عاقلانه نیست                                                               

ما میرویم چون دلمان جای دیگر است

ما میرویم هرکه بماند، مخیر است                                                                   

ما میرویم گرچه ز الطاف دوستان

بر جای جای پیکرمان زخم خنجر است                                                             

دلخوش نمی کنیم به عثمان و مذهبش

در دین ما ملاک مسلمان ابوذر است                                                               

ما میرویم مقصدمان نا مشخص است

هرجا رویم بی شک از این شهر بهتر است                                                        

از سادگی است گر به کسی تکیه کرده ایم

اینجا که گرگ با سگ گله برادر است                                                             

ما میرویم، ماندن با درد فاجعست

در عرف ما نشستن یک مرد فاجعست                                                             

دیریست رفته اند ، امیران قافله

ما مانده ایم ، غافله پیران قافله                                                                  

اینجا دگر چه باب من وپای لنگ نیست

باید شتاب کرد مجال درنگ نیست                                                              

بر درب آفتاب پی باج میرویم

ما هم بدون بال به معراج میرویم                                                            

 

 

نوشته شده در پنجشنبه ٢۱ آذر ۱۳۸٧ساعت ۱:۱٢ ‎ق.ظ توسط ابوالفضل مکانیک نظرات ()



قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت